Het principe van de robotarm heeft vooral betrekking op de structuur en de bewegingscontrole.
De robotarm kan worden beschouwd als een open kinematische ketting, die is samengesteld uit een reeks schakels die in serie zijn verbonden via roterende verbindingen. Om de relatie tussen deze schakels te bestuderen, wordt doorgaans aan elke schakel een coördinatensysteem gekoppeld en wordt de relatie tussen deze coördinatensystemen beschreven. Denavit en Hartenberg stelden een algemene methode voor, namelijk de DH-methode, die een 4x4 homogene transformatiematrix gebruikt om de relatie tussen twee aangrenzende schakels te beschrijven, waardoor de homogene transformatiematrix van het eindcoördinatensysteem wordt afgeleid ten opzichte van het basiscoördinatensysteem en de kinematische vergelijking van de robotarm.
Bovendien wordt de robotarm als hulpmiddel op verschillende gebieden veel gebruikt om de werkefficiëntie te verbeteren en de werkdruk te verminderen. De diversiteit aan typen en toepassingsgebieden maakt de robotarm tot een onmisbaar en belangrijk apparaat in de moderne industrie, medische zorg, wetenschappelijk onderzoek en andere gebieden. Er is echter geen directe informatie in de zoekresultaten over de specifieke typen robotarmen, maar ze kunnen worden geclassificeerd op basis van de toepassingsscenario's, structurele kenmerken en bewegingsmethoden van de robotarmen.